Liefde in de praktijk

Kunnen we een wereld van liefde in de praktijk brengen?

En hoe zou dat er dan uitzien wanneer we dat doen? Dat is natuurlijk een open vraag. Tegelijkertijd kunnen we duidelijk herkennen wanneer iets vanuit liefde komt en wanneer iets vanuit een andere frequentie. Dus hoewel het open is, is het wel waarneembaar. Ook zijn er in zekere zin gradaties en verschillende vormen van authenticiteit, waarbij de relatie met de situatie nooit uit het oog kan worden verloren. Voor de één is een bepaalde taak of baan precies het goede op dat moment, en voor de ander is het totaal niet passend of zelfs benauwend. Oftewel, wat goed is verschil op ieder moment en voor ieder persoon in iedere situatie. En toch, is het te herkennen wanneer iemand vanuit enthousiasme en liefde handelt en wanneer niet of minder.

We kunnen liefde in de praktijk brengen en we brengen liefde al in de praktijk. Elke dag, ieder mens voor zich, in de mate waarin hij verbonden is met de liefde en in welke mate iemand de liefde in zich zelf herkent en er toegang toe heeft.

Volgens mij kunnen we liede ook meer in de praktijk brengen via de manier waarop we met elkaar uitwisselen, samenwerken, geven, delen en ontvangen. Via de manier waarop we met elkaar communiceren en tot actie komen.

Het is in feite heel eenvoudig, we doen gewoon de dingen waarvan we voelen dat het meer vreugde brengt en liefde, en we stoppen met de dingen die dat niet doen. In potentie werkt dat voor iedereen zo. Maar soms is de praktijk iets weerbarstiger. En gaat dat met frictie gepaard, innerlijk en soms ook extern.

Ik wil een platform bouwen waar die liefde verder in de praktijk kan worden gebracht. Waar we kunnen toepassen wat we voelen en waar we kunnen herkennen wanneer we iets willen geven, delen, ontvangen en ondersteunen. Het is in zekere zin de relatie tot de fysieke wereld en de contacten die daaruit ontstaan. Want we staan bij alles wat we doen met elkaar in contact en dat contact kan elkaar stimuleren, aanvullen en sterker maken en het kan vernauwen en voor spanning zorgen, waarbij eigenlijk alle partijen en de natuur er slechter van wordt. Soms gebeurt dit vanuit onschuld en niet beter weten, eigenlijk altijd, maar soms gebeurt het ook bewust.

Het wordt makkelijker om te doen wat het juiste is. En in potentie kunnen we op een gegeven moment alleen nog maar het juiste doen, omdat het simpelweg helder is wat verkrampt. Maar eerlijk gezegd, doe ik dat zelf ook nog niet altijd.

Ik geloof wel dat we er naartoe gaan en dat we hard op weg zijn naar een wereld waarin meer en meer aan het licht komt. Dat gaat soms met kleine verkrampingen of zelfs grote, en wanneer deze niet de overhand krijgen, maar weer kunnen herstellen wordt het duidelijk en blijft er over wat natuurlijk is.

Als je mee wilt bouwen aan dit platform, zie onze jobs en stuur een bericht!

Published
Categorized as Blog

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *